Een dringende noodkreet uit Deir Mimas… Help ons!

Deir Mimas, 13 mei 2026

'Dit verdient elke oproep, elke inspanning en elke druk om het te redden, om te stoppen wat er gebeurt en om de situatie op te helderen voordat zwijgen medeplichtigheid aan het verlies wordt'.

Wat gebeurde er afgelopen nacht, 12 mei 2026, in Deir Mimas, een christelijk orthodox dorp in Zuid Libanon
Het is een dorp waar wij, als Veteranen voor Libanon, bezig zijn projecten op te zetten en waar wij, afgelopen november, nog met hen over hebben gesproken in Beiroet.

     
Deir Mimas is een gemeente op 88 km ten zuiden van Beiroet in Libanon. De stad, vernoemd naar de heilige Mamas, kijkt uit over de rivier de Litani en het middeleeuwse kasteel Beaufort in het westen, en de besneeuwde toppen van de berg Hermon in het oosten. De gemeente telt ongeveer 4.600 inwoners.
                                              

Gisteren ontvingen wij van Chucri, onze contactpersoon het volgende bericht:

Een dringende noodkreet uit Deir Mimas… Help ons!

Het is hartverscheurend om midden in de nacht wakker te worden van een hevige explosie, een explosie die de fundamenten van het dorp doet schudden en mensen dwingt angstig door hun verbrijzelde ramen naar buiten te kijken, zonder te weten wat er is gebeurd of waar. Rookpluimen stegen op vanuit de richting van Haret El-Khalleh, en daarmee kwamen speculaties, angst en vragen: Wat was dit keer het doelwit? Wie is er getroffen? En wat staat Deir Mimas te wachten?

Bij het aanbreken van de dageraad werd de omvang van de ramp duidelijk. Het doelwit was de enige waterput die de huizen in Deirmimas van drinkwater voorzag, aangedreven door een zonne-energiecentrale die we met zoveel moeite hadden geïnstalleerd. Deze centrale was al drie keer gerepareerd, de laatste keer slechts enkele weken geleden dankzij een donatie van het Libanese leger, nadat deze al twee keer eerder was aangevallen en vernield. Dit was geen geïsoleerde aanval, noch een incident van voorbijgaande aard. Het gaat om een ​​opeenstapeling van verliezen van meer dan honderdduizend dollar, en een ontneming van het meest fundamentele recht op leven van onze bevolking: water.

Wat de situatie nog erger maakt, is dat Deir Mimas al meer dan twee maanden zonder elektriciteit zit en dat ook de extra reservebron in het gebied rond Houra is opgeblazen. Met andere woorden: de belangrijkste waterbron is getroffen, de reservebron is getroffen en de stroomvoorziening van het watersysteem is uitgevallen. Wat blijft er voor de mensen over? Hoe moeten ze nu verder leven? Laten we het beestje bij de naam noemen: dit is onacceptabele druk op de mensen en gedwongen verplaatsing, ook al is het officieel niet zo genoemd.

Maar de ramp hield daar niet op.
Bij de eerste zonnestralen werd duidelijk dat de explosie ook het enige woonproject in de geschiedenis van Deir Mimas had getroffen; het project dat de droom van de jongeren van het dorp belichaamde om te blijven, gezinnen te stichten en hun kinderen op te voeden in hun gemeenschap, hun huizen en op hun land. Negen nieuwe appartementen, negen gezinnen, de meesten jonge mannen en vrouwen nog aan het begin van hun leven, met kleine kinderen in hun eerste levensjaren, staan ​​nu op straat zonder huis, zonder persoonlijke bezittingen, zonder dagelijkse herinneringen en zonder het gevoel van veiligheid dat ze met zoveel moeite, steen voor steen, hadden opgebouwd.

Dit orthodoxe woonproject was niet zomaar een gebouw. ​​Het was een collectieve droom. De pastoor had er hard voor gestreden en ingenieurs uit het dorp stonden hem bij, totdat het werkelijkheid werd nadat God ons zegende met de heer Bassam Diab, die vol vreugde en vrijgevigheid bijna een miljoen dollar doneerde om deze droom te verwezenlijken. Het was de droom dat de jongeren van Deir Mimas op hun eigen grond zouden blijven wonen in plaats van te emigreren. De droom dat het dorp zou groeien door zijn kinderen en nieuwe gezinnen, in plaats van leeg te lopen. En vandaag, in een oogwenk, is die droom tot puin gereduceerd.

En de pijn bleef niet beperkt tot het project. De naburige huizen van de geliefde familie Touma, mensen die in Deir Mimas geloofden en hun droomhuizen bouwden om terug te keren uit het buitenland, zagen vandaag hun jarenlange inspanningen in puin veranderd. En het huis van Kamel Barnaba, het eerste huis dat meer dan veertig jaar geleden in dat gebied werd gebouwd, is ook een herinnering geworden. Huizen van hard werken en jarenlange opoffering waren in een oogwenk verdwenen.

De vraag van vandaag is: wie stelt hier een grens aan? Wie stopt deze verwoesting? En wie draagt ​​de verantwoordelijkheid voor het onbekende lot waartoe Deir Mimas, haar inwoners en onze hele regio worden gedreven!

Deir Mimas is geen stipje op de kaart. Deir Mimas betekent zoveel voor ons. Het betekent onze mensen, onze huizen, onze kerken, onze olijfbomen, het harde werk van onze voorouders en het recht van onze kinderen om in veiligheid te leven. De veiligheid van onze mensen en elke steen van Deir Mimas is onze zaak, en het verdient elke oproep, elke inspanning en elke druk om het te redden, om te stoppen wat er gebeurt en om de situatie op te helderen voordat zwijgen medeplichtigheid aan het verlies wordt.

Wij zijn een dorp dat heeft gekozen voor staatsvorming, het leger en de rechtsstaat. Dus waar is de bescherming? We willen geen koude verklaringen. We willen concrete en dringende actie. We vragen de Kerk haar verantwoordelijkheid te nemen en haar leiders op elk niveau te handelen, inclusief het informeren en mobiliseren van de Apostolische Nunciatuur en anderen, want wat er gebeurt raakt de mensen, de stenen en ons hele bestaan.

We vragen onze mensen in de diaspora, overal ter wereld, en in het bijzonder in de Verenigde Staten, om via hun contacten, hun vertegenwoordigers, hun regeringen en hun media actie te ondernemen, zodat de stem van Deir Mimas gehoord wordt. Laat het dorp niet in de steek. Laat onze mensen niet in stilte de duisternis, dorst, angst en ontheemding onder ogen zien.

Wat er is gebeurd, is buitengewoon zorgwekkend en opent de deur naar mogelijkheden waarbij zelfs de minst bittere gevolgen nog steeds bitter zijn.

Deir Mimas schreeuwt het uit. De mensen, de verwoeste huizen, de afgesloten watervoorziening en de kinderen die dakloos zijn achtergebleven, hebben maar één woord: HELP.